Gözlerimden bir damla yaş aktı, durduramadım! damla damlalara dönüştü artık yapacak birşey yoktu, sökülüyordu içimdeki acılar.Gözlerimden akan yaşların her tanesinde azalacak gibi gelsede azalmıyordu,
daha da artıyorda...
nasıl bu hale geldim bilmiyorum..ne zaman? bu soruları soruyorum kendime ama cevap yok cevaplarında bir anlamı yok...haklı olmak ya da haksız olmak hiç mühim değil artık , artık çok geç , geç demek için bile geç oldu artık...
etrafımda o kadar çok insan var ki ,aslında hiç kimse yok gibi geliyor bana .öyle hissediyorum çünkü,
bu kadar kalabalık içinde yanlızlıktan delirecek gibi oluyorum bazen.zaman herşeyin ilacı diyorlar benim ilacım zaman değil ki zaman herşeyi daha da içinden çıkılmaz bir hale koyuyor. .ne istediğimi biliyor muyum?
diye soruyorum kendime _hayır_... artık ne istediğimi bile bilmiyorum nasıl yaparsam daha iyi olurum ya da bana ne iyi gelir bilmiyorum . bilinmezlik içersinde yaşıyorum işte ...
bilinmezlik ne kadar kötü bir şey bak bunu biliyorum işte .
kalbim acıyor hiç birşey iyi gelmiyor bana ..sadece istediğim birazcık sevgi .herşeyden herkesten birazcık sevgi istediğim .sevgi bu kadar zor ne zaman oldu .ben o kadar bonkörce dağıtmışım ki şimdi muhtaç olmak ne kadar acı aslında.
hayat ne kadar zormuş aslında her geçen gün benden neleri alıp götürüyor ...ben bunada alışıyorum alışmak daha kolay geliyor bana ...yaşıyorum işte bir nefes alma durumu var ..iyi yanından bakıyorum ..şükrediyorum ..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder